O equipo do Benxamín “A” consegue un terceiro posto na Vigo Cup

O grupo do equipo de Travesas foi:

San Miguel, Cristo dá Victoria e Colexio Hogar.

O primeiro partido mediunos a un gran equipo, o Colexio Hogar. Partido disputado que terminou cun 4-4 final. Os erros defensivos condenáronnos, pero soubemos responder coa nosa ofensiva xa característica.

O segundo partido foi, sen dúbida, o noso peor partido. Tanto por resultado como por xogo. Balaídos 0 – 4 Cristo dá Victoria. O equipo aguantou a primeira metade, pero na segunda metade non soubemos repoñernos, e no intento de ir a por o partido, terminamos recibindo 3 goles en menos de 20 minutos.

Finalmente chegaba o último partido, onde nos xogabamos en que división pasariamos a xogar os oitavos da Vigo Cup. Unha derrota, posiblemente situaríanos na división de bronce. Unha empate asegurábanos a división de prata. E unha vitoria situaríanos en prata ou ouro, dependendo do resultado do outro encontro (Colexio Hogar e Cristo dá Victoria).

O partido empezou do peor xeito para os nosos intereses. 0-1 perdendo. Con todo, unha reacción inmediata do equipo e con Maxi como anotador, púxonos 2-1 por diante. Cara ao final do encontro, o Balaídos confirmou a vitoria ao anotar o terceiro gol.

Aínda así, pola diferenza de goles, terminamos na terceira praza, o que significaba a división de prata (o cal, non está nada mal).

Chegaban as eliminatorias, e o club de camiseta verde enfrontaríase ao Peñasco “B” en oitavos.

Sabiamos que era un partido complicado, pero onde debiamos dar o paso e demostrar que este equipo era, sen dúbida, un dos favoritos na división de prata.

O partido foi duro. Con pouco xogo vistoso. Era un partido máis de corazón que de pé. Pero a estratexia saíu ben. Xa que anotamos un gol na primeira parte, e outro máis ao comezo da segunda.

O partido parecía encarrilado, cun 2-0 a favor, e a falta de 15 minutos para finalizar. 

Con todo, nun erro na estratexia e de entendemento, o Peñasco logrou armar un contragolpe tras un saque de corner favorable aos nosos. 

2-1.

Os nervios apoderáronse do equipo, e aos 3 minutos empatábannos o partido a falta duns 7 minutos.

E para engadir máis drama, o noso capitán Nico Verde era vítima dunha falta que o deixou lesionado e obrigounos a retiralo do campo.

Co 2-2, e chegando ao final, todos criamos que se decidiría en penaltis. Entón chegou o “milagre”. Unha xogada embarullada, con varios rexeites, deixou o balón dividido, sen ninguén que o dominase. Izan, chegando moi xusto, meteu a punta da bota e o balón entrou na portería rival. 3-2. Felicidade e un alivio para todo o equipo e afección.

Chegaba entón os cuartos de final, onde nos esperaba un temible Celta Academy “A”.

Con todo, o Balaídos realizou un dos seus mellores partidos da tempada, cunha defensa impecable, que non concedeu nin unha soa xogada clara, e onde Carel realizou unha única intervención a disparo afastado (aínda así, gran intervención).

O partido terminou cun contundente 4-0, con goles de Izan, Álvaro, Leo e Álvaro novamente.

E chegaba o momento decisivo. Un partido separábanos de xogar unha final da Vigo Cup no estadio de Balaídos.

O rival sería o Bouzas “C”.

Partido impresionante. Bo fútbol ofensivo e defensivo. Grandes intervencións dos porteiros. Batalla. Garra. Honra. Deportividade. Aparicións memorables dos xogadores…

O partido complicábasenos ao comezo do mesmo. Un desaxuste defensivo e un contragolpe que facía o 1-0 en contra dos nosos. Chegaba o descanso, e sabiamos que aínda estaba nas nosas mans. Con todo, nada máis iniciar a segunda metade, mazazo. 2-0. Todo parecía perdido. Foi entón cando apareceu Álvaro. Decidiu que ao partido aínda quedáballe moito por xogar, e moito por dicir ao Balaídos. Saque de centro e gol directo desde a metade do campo cun disparo #potente do noso central. 2-1. O Balaídos vendería MOI cara a súa derrota. O partido entrou nunha fase de 3-4 minutos onde Nico e Izan dominarían o centro do campo, dándonos eses espazos para realizar o noso xogo ofensivo. E foi así como chegou o gol do empate. Movendo o balón e filtrando un pase a Maxi no momento preciso. O noso xogador controlou o balón en vantaxe, acomodouse, e realizou unha impresionante volea ao pau cruzado onde o porteiro só puido mirar. 2-2 e todo por decidirse e con máis de 10 minutos por diante. 

O partido avanzaba e desenvolvíase con grandes accións defensivas e ofensivas por parte de ambos os equipos. 

E chegou a xogada “polémica”. Un centro do carrilero do Bouzas xeraba un saque de esquina. Con todo, desde o noso punto de vista, ese corner non debeu existir nunca, xa que no centro hai 3 xogadores rivais en fóra de xogo, os cales influíron claramente nos nosos defensores que se viron forzados a despexar o balón por liña de fondo.

Nese mesmo saque de esquina, Carel saíu ben a despexar, pero non puido facelo correctamente pola aglomeración de xogadores. O balón favoreceulle a un xogador do Bouzas que, con gran calidade e ás toas, realizou un golpeo co interior do pé. Unha vaselina perfecta que superaba por centímetros ao noso porteiro e evitaba, tamén por centímetros, o traveseiro da nosa portería.

3-2.

O Balaídos tivo un par de accións onde puido empatar o encontro de novo, pero sen acerto ou fortuna.

De igual xeito, o Bouzas tivo un par de accións á contra para pechar o partido, pero atopáronse con Carel, o noso porteiro, que saía valente ao corte.

O partido finalizaba cun 3-2 e cun dos mellores partidos do torneo pola emoción e o xogo ofrecido. Tamén polo ambientazo que xerou a nosa afección (a mellor do mundo) e a afección rival.

Ambos os equipos merecíanse chegar á final, pero só un tiña praza.

E isto demóstrao que o Bouzas “C” saíu vencedor na final contra o Celta Academy “B”.

Orgullo é o que sentimos por este equipo, estes xogadores e esta afección.

Por xogadores:

Carel, o mellor porteiro que poderiamos ter, coas súas intervencións, liderado e animando constantemente aos seus compañeiros.

Álvaro, co seu impoñente defensa e o seu temible disparo afastado, meténdonos en partidos que se complicaban.

Nico Verde coa súa xerarquía e dominio no medio do campo.

Izan coas súas xogadas máxicas e goles craves.

Breo coa súa entrega defensiva, garra e loita (e os seus impresionantes lanzamentos de penalti)

Maxi co seu desgaste físico e polivalencia, e anotando goles tamén importantísimos.

Bernardo, coa súa elegancia e garra por igual. E como o seu compañeiro, coa súa polivalencia no campo.

Leo e os seus goles, descargas de xogo e movementos no campo que o fan indetectable.

Martina, coa súa entrega e paixón, mellorando partido a partido.

Lea, coa súa colocación para descargar o xogo e a súa presión ao rival.

Lucía e o seu traballo desgastando ao rival, presión e axudas defensivas.

Juli e a súa entrega defensiva e desgaste físico, deixándose todo cada vez que sae ao campo.

Javi (adestrador) e a súa paixón e entrega inesgotable en cada adestramento e partido

Katy (adestradora) e a súa intelixencia táctica, visión do partido, motivación aos xogadores e paixón admirable.

Fabián (adestrador) e a súa achega de ideas, consellos e paixón.

 

A afección (papás, mamás e familiares), e o seu ánimo, cánticos e enerxía que levan a este equipo a lugares que nin imaxinabamos, e que sen eles, nada sería igual nin posible.

E grazas a todos os demais compañeiros de club, adestradores, xogadores, presidente e demais membros do club.

Ata a tempada que vén!!